Frans Cadée (1965)

"Liefde is de enige en absolute kracht in het hele universum.”
Dat is een overtuiging die diep in mij verankerd ligt.
Het is misschien een grote uitspraak, maar zij komt voort uit een zeer ingrijpende persoonlijke ervaring. In 2016 kreeg ik een CVA en beleefde ik een bijna-doodervaring waarbij ik, zoals ik dat zelf ervaar, buiten mijn lichaam ben geweest. Tijdens die ervaring werd ik overspoeld door een enorm gevoel van liefde en verbondenheid wat met woorden nauwelijks te beschrijven is. Wat ik toen heb ervaren, heeft mijn kijk op het leven blijvend veranderd.
Hoewel ik mezelf altijd als atheïst heb beschouwd, heeft deze gebeurtenis mij in contact gebracht met iets wat ik alleen als spiritueel kan omschrijven. Niet zweverig of los van de werkelijkheid — integendeel. Ik sta nog altijd met beide benen stevig op de grond, maar voel tegelijkertijd een verbondenheid met iets groots en buitengewoon moois.

Maar genoeg over het verhevene.

Ik ben opgeleid aan Academie Minerva in Groningen in de jaren tachtig. Daarna heb ik om de kost te kunnen verdienen uiteenlopende beroepen uitgeoefend: van kok en nacht-taxichauffeur tot zorgcoördinator in de verstandelijk-gehandicaptenzorg en saunameester. Na mijn CVA ben ik volledig arbeidsongeschikt verklaard. Dat bracht, ondanks alles, ook rust en ruimte met zich mee om opnieuw intensief met kunst bezig te zijn.
Als restverschijnsel van mijn CVA mis ik het tactiele gevoel in mijn rechterhand. Daarom ben ik met mijn linkerhand gaan schilderen. Dat gegeven heeft mijn manier van werken veranderd. Mijn schilderijen zijn intuïtiever geworden, directer en minder gecontroleerd. Nu is het gevoel leidend geworden. Ik probeer niet zozeer de werkelijkheid weer te geven, maar eerder een innerlijke beleving zichtbaar te maken.

Mijn werk wordt vaak omschreven als poëtisch, verstild en mysterieus. Ik maak abstracte landschappen waarin vormen verschijnen die doen denken aan vogels, menselijke figuren of fragmenten van herinneringen. Die beelden ontstaan meestal niet vanuit een vast plan, maar groeien intuïtief tijdens het schilderproces. Voor mij is schilderen een manier van zoeken — naar stilte, betekenis, verwondering en soms ook naar troost.
Kleur speelt daarin een belangrijke rol. Ik werk graag met gelaagde oppervlakken waarin licht en donker elkaar afwisselen. Sommige werken hebben een dromerig en bijna meditatief karakter, terwijl andere juist een zekere spanning of melancholie in zich dragen. In mijn werk gaat het vaak over vergankelijkheid, over de kwetsbaarheid van het bestaan, maar ook over schoonheid en verbondenheid.

De natuur vormt een voortdurende inspiratiebron. Tijdens mijn dagelijkse ochtendwandelingen van 5 tot 10 kilometer ervaar ik een vorm van rust en contemplatie die rechtstreeks doorwerkt in mijn schilderijen. Wandelen vertraagt mijn tempo en opent ruimte voor reflectie en verbeelding. Ook lange afstandswandelingen, zoals het Pieterpad, zijn voor mij belangrijk geworden. Juist in die traagheid ontstaan nieuwe beelden en gedachten.
Mijn werk beweegt zich op het grensgebied tussen abstractie en herkenning. Ik vind het belangrijk dat de kijker ruimte houdt voor een eigen interpretatie. Een schilderij hoeft niet volledig begrepen te worden; soms is het genoeg wanneer het iets oproept — een herinnering, een gevoel, een moment van stilte.
Ik nodig u van harte uit om een kijkje te nemen in mijn werk en hoop dat u daarin iets van die verwondering, verstilling en poëzie zult ervaren.
                                        

                                                                             © Frans Cadée 2026